Natuurjournaal 1 juni 2026

Klinkt het van boven ineens of iemand je luid zit uit te lachen? Dan kan dat de roep van de groene specht zijn. Met name in de late winter en het voorjaar is dat gelach veel te horen – meestal is dat alles wat je krijgt, groene spechten zijn vrij lastig te zien. Nu zijn er echter ook jongen, en hún gekras kun je vanaf een afstandje uit de nestholtes horen. Hoe groter ze worden en met hoe meer ze zijn, hoe krapper het in het nest wordt. Hongerig hangen ze half uit de ingang, reikhalzend uitkijkend naar een terugkerende ouder met een mierenmaaltje. Zijn ze nog wat ouder, dan vliegen ze uit en worden ze een paar weken door beide ouders gevoerd en in de gaten gehouden.

Langs de waterkant vallen de grote bloemen van gele lis nu op. Door de zwaardvormige bladeren van deze oeverplanten lopen luchtkanalen, waarmee ze ook hun onder water staande en ondergrondse delen laten doorluchten. Als je bij de bloemen van gele lis blijft staan kijken, kun je in korte tijd vele bezoekers ontdekken. Ze zijn in trek! Al is het maar om even op te rusten, plek zat. De bloemen worden onder andere bezocht en zo bestoven door zweefvliegen en hommels met lange tongen, want voor zo’n grote bloem moeten bestuivers wel even diep in het lisje kijken. Pas als een bloem zijn stuifmeel kwijt is, wordt de vrouwelijke stempel rijp voor stuifmeelkorrels die een volgende zespotige bezoeker mogelijk meeneemt van een andere bloem.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Mark Zekhuis, Saxifraga (leadfoto: de vogel links en in de nestholte zijn beide jonge groene spechten, de vogel rechts is een volwassen mannetje); Jan van der Straaten, Saxifraga