Natuurjournaal 22 oktober 2026

Op veel gronden kan je nu bladrammenas vinden. Deze radijssoort bloeit nu volop met witte kruisbloemen, vaak ingezaaid tussen zwarte of witte mosterd (wat gele bloemen heeft en ten onrechte in dit seizoen wordt uitgescholden voor koolzaad, wat in mei bloeit). Deze radijssoort wordt als groenbemester ingezaaid en dat heeft een aantal redenen. Dan gaat het om de bestrijding van aaltjes, kleine wormpjes in de grond die gewassen kunnen aantasten. Veel rassen van bladrammenas zijn resistent gekweekt tegen o.a. het bietencystenaaltje. Deze aaltjes worden door de plant gelokt, maar kunnen zich niet voortplanten, waardoor de populatie in de bodem sterk afneemt. Dit gewas groeit het in het nazomerseizoen zeer snel en onderdrukt daardoor onkruiden en het houdt stikstof vast in de bodem voor het volgende gewas. Verder is het makkelijk te verwerken: radijs/bladrammenas is vorstgevoelig. In de winter vriest het kapot, waarna de resten in het voorjaar heel eenvoudig ondergeploegd of ingewerkt kunnen worden.

De witte paardenhaartaailing is een heel klein en teer paddenstoeltje. Het hoedje is crèmekleurig en slechts tot 10 millimeter breed. De steel is maximaal 1 mm dik en tot 4 centimeter lang en kleurt van donkerbruin/zwart aan de basis tot licht bovenaan. Met een loepje kun je zien dat de steel heel fijn behaard is. Het is een saprotroof (opruimer). De zwam leeft van dode gevallen bladeren, met een sterke voorkeur voor de nerven van eikenbladeren (zoals de zomereik en Amerikaanse eik) op kalkarme zandgronden. Je hoeft niet speciaal naar de paddenstoel zelf te zoeken, je ziet de aanwezigheid ervan aan iets anders: ze 'zuigen' nl. de bruine eikenbladeren waarop ze groeien helemaal leeg. Zodra je in het bos een opvallend wit verkleurd eikenblad ziet liggen tussen de bruine bladeren, hoef je alleen maar te bukken om deze mini-paddenstoeltjes te ontdekken. Let op: soms zijn de hoedjes er al af en dan zie je alleen nog de donkere stengeltjes uit de bladeren steken. Het is nu overal te zien waar eiken staan.

Tekst en beeld: Mike Hirschler, IVN Deventer