Natuurjournaal 5 september 2026

Aan zee, vaak onderaan de eerste duinen, staat zeeraket nog in bloei. Ook een kruisbloemige, net als het zilverschildzaad van eergisteren. Met vier zachtlila bloembladeren en een lekkere zoete geur. Behalve de bloemen vind je aan de planten nu ook al de zaden: die zitten in knotsvormige hauwtjes. In de herfst wordt de hele plant makkelijk losgerukt uit het losse zand, en rolt dan in de wind over het strand. De hauwtjes breken af, en zo komen de zaden op allerlei nieuwe plekken terecht. De zaden kunnen ook drijven en spoelen ook zo op nieuwe plekken aan. Zeeraket is dus echt ingesteld op een leven aan zee.

Sprinkhanen. Waarom heten deze dieren eigenlijk geen 'springhanen'? Het sprink schijnt toch echt afkomstig te zijn van springen, en 'haan' heeft er wellicht mee te maken dat hanen ook zulke schokkende sprongen kunnen maken. Als sprinkhanen wegspringen is het maar de vraag of ze zelf weten waar ze terecht zullen komen, het gaat alle kanten op. Sprinkhanen hebben in ieder geval hele sterke springpoten. De hier getoonde moerassprinkhaan is de meest bonte van de vele sprinkhaansoorten die er in Nederland voorkomen en is niet te verwarren met de andere soorten. Vaak komen er rode vlekken voor op het lichaam, die goed afsteken tegen het helder geelgroen. Je kan de moerassprinkhaan onder andere vinden in vochtige heidegebieden en bij de oevers van vaarten en rivieren.

Tekst: Nienke Lameris, Nature Today; Mike Hirschler, IVN Deventer
Beeld: Ed Stikvoort, Saxifraga; Mike Hirschler