Natuurjournaal 10 oktober 2026

In vlucht is de rode wouw, met zijn diep gevorkte staart, onmiskenbaar, ook als de kleur niet duidelijk is. Een andere bekende naam is dan ook ‘zwaluwwouw’. De smalle vleugels zijn gebogen en verder vallen de lichte, vierkante polsvlekken en de lichtgrijs gestreepte kop op. Rode wouwen zijn Europese roofvogels die gedijen in licht bebost heuvellandschap. Ze jagen er op kleine zoogdieren, tot maatje konijn, en speuren het glooiende terrein af. Maar ze eten ook veel aas en houden andere vogels in de gaten om hun maaltje te stelen. Gemak dient de wouw. In Nederland kunnen rode wouwen worden waargenomen tijdens de voorjaars- en najaarstrek. De naam ‘wouw’ komt van het middeleeuwse ‘wuwe’ en is waarschijnlijk een onomatopee: de roep van de rode wouw is een fluitend ‘wie-oh’. Luister maar en wie weet hoor je het de komende weken in het echt, vooral in het zuidoosten van ons land en bij flinke oostenwind. Omdat het goed gaat met de Zweedse broedpopulatie trekken er steeds meer rode wouwen door ons land. Tijdens de Euro Birdwatch vorig weekend werden er bijna negentig geteld!

Onder andere William Shakespeare lustte er wel pap van: grappen over mispel. Hij gebruikte de wat twijfelachtig gevormde vruchten van de mispel graag als ondeugende toespeling in zijn toneelstukken, waaronder in Romeo & Julia. De mispel draagt nu vrucht, maar die dingen zijn nog keihard en wrang van smaak. Het is wachten op de eerste nachtvorst, voordat ze zacht en eetbaar worden. Daar komt het gezegde ‘zo rot als een mispel’ vandaan, oftewel dat iets pas goed of lekker is als het onooglijk is geworden. Het is niet zozeer rot als wel beurs, want rotte mispelvruchten zijn niet lekker meer.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Jankees Schwiebbe, Birdphoto.nl; Wonderlane, Flickr