Natuurjournaal 18 oktober 2026

Een prachtig geluid boven onze hoofden in de vallende avond, de melancholische vluchtroep van reizende grauwe ganzen. Maar vertrekken of arriveren ze eigenlijk? Het laatste. Waar in de jaren 1980 Spanje nog een belangrijk overwinteringsgebied was voor grauwe ganzen, valt die eer al jaren Nederland ten deel: grauwe ganzen uit noordelijker streken vinden het hier wel prima en trekken niet door. De populatie uit Nederland vindt het niet nodig weg te trekken. Door de arriverende wintergasten en de overblijvende inwoners wordt het totale aantal de komende tijd makkelijk verdubbeld.

Vogelaars onder ons kunnen opgelucht ademhalen: het herkennen van eenden wordt weer wat makkelijker. Onder andere wilde eenden gaan zich langzamerhand opmaken voor de paarvorming in de wintermaanden en daarvoor moeten ze eerst op hun paasbest zijn. Nadat de woerden in de zomermaanden nog ronddobberden in hun eclipskleed en daardoor op vrouwtjes leken, zie je nu hun glanzend groene koppen weer in de sloot. Ze hebben een witte ‘halsband’ en ook hun zwarte, gekrulde staartveren zijn vers van de pers. Nu beginnen ook al de eerste opstootjes tussen de woerden en kan je de grappige fluitgeluiden horen die ze maken, terwijl ze zich half oprichten uit het water. Daarnaast maken woerden de lage raspende geluiden, terwijl het de vrouwtjes zijn die luid kwaken. Dat komt doordat de syrinx – een structuur bij vogels die vergelijkbaar is met ons strottenhoofd – bij woerden groter en meer verbeend is. Zij kunnen niet luid kwaken, al zouden ze het willen.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Jan Nijendijk, Saxifraga; Jelle de Jong