Natuurjournaal 13 juli 2026

Het gezellige gekwetter van boerenzwaluwen is voor velen ieder jaar weer een voorbode van het voorjaar, wanneer zij uit hun overwintergebieden op het Afrikaanse continent terugkeren. Hun favoriete foerageerbiotoop is grasland met sloten, maar omdat dit er steeds minder is in Nederland, het voedselaanbod door het gebruik van pesticiden afneemt en de boerenschuren en andere beschutte nestelplekken waar ze in en uit kunnen vliegen verdwijnen door modernisering en intensivering, gaat het nog altijd minder goed met ze. Je vraagt je haast af waarom ze ons land nog aandoen. Ze laten zich niet kennen en kunnen momenteel nog bezig zijn met het grootbrengen van een tweede of straks in augustus zelfs nog een derde nest, afhankelijk van eerder broedsucces.

Onze honderddagenvogel vult alweer wekenlang de lucht met gegier boven de daken. De jonge gierzwaluwen krijgen vliegles en ze kunnen maar beter opletten, want eenmaal uitgevlogen zullen de meeste van hen de eerstkomende jaren geen poot aan de grond zetten. Hun pootjes zijn te kort en niet geschikt om te lopen. Is een jong eenmaal op de grond gevallen, dan kunnen de ouders niet meer helpen. Gelukkig zijn er mensen die zich om de beestjes bekommeren en ze naar vogelasiels brengen, waar ze worden verzorgd tot ze alsnog het luchtruim kunnen kiezen. Een beetje hulp is nooit weg, ook al valt er wat te zeggen voor 'de natuur haar gang laten gaan'. Zo goed gaat het nu ook weer niet met onze vogels, gierzwaluwen niet uitgezonderd. Vele bezwijken nu bijvoorbeeld onder de dakpannen door de hitte. De jongen geven door een soort ‘gezoem’ in hun lijfje aan dat ze klaar zijn om te gaan. Eén gierzwaluw in de hand maakt zo toch een beetje zomer.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Piet Munsterman, Saxifraga; Ruud van Beusekom, Saxifraga