Natuurjournaal 20 januari 2026

Boompjesslakken zeulen permanent een bos op hun rug mee. De sterk vertakte uitsteeksels vormen camouflage voor roofdieren en oppervlaktevergroting voor de ademhaling. De grote boompjesslak is voor zijn levenscyclus afhankelijk van een hydroïdpoliep, die penneschaft heet. Voor het voorkomen van de grote boompjesslak, is het dus eerst nodig dat de penneschaft zich ergens vestigt. Grote boompjesslakken wikkelen hun eiersnoeren onderaan om de dunne steel van een penneschaft. Penneschaft dient niet enkel als kraamkamer, het is ook prooi: de slakken eten ervan. De grote boompjesslak is een van de drie soorten boompjesslakken in Nederland. Oorspronkelijk was er één soort, die na DNA-onderzoek eerst opgesplitst is in kleine en grote boompjesslak, en een paar jaar geleden is de kleine boompjesslak opgesplitst in kleine en onverwachte boompjesslak.

De winterkoning is een van onze kleinste en pittigste vogeltjes. Winterkoningen hebben ook in de winter het hoogste lied en vallen in de donkere maanden op, vandaar hun naam. Als je op winterse schilderijen van oude Hollandse meesters kijkt, zie je vaak een winterkoninkje afgebeeld staan. Winterkoningen verdedigen jaarrond een territorium om hun voedselbronnen te beschermen en aangezien ze geen afzetlint hebben, barricaderen ze de grenzen met geluid. Oh wee als je te dicht langsloopt, ze schelden je de huid vol! En met reden. Vooral in koude weersomstandigheden hebben ze dat voedsel hard nodig, omdat ze razendsnel afkoelen en veel energie verbruiken om warm te blijven. Als het al te koud wordt, willen ze weleens in een groepje bij elkaar in een nestkastje schuilen.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Peter H van Bragt; Iztok Skornik, Saxifraga