Natuurjournaal 22 juni 2026

De gewone smallijf is een soort blindwants, een die je in het gras kunt vinden. Het mooie is dat het dier een beetje mee kan verkleuren met de kleuren gras waar het tussen zit. Dat maakt het vinden lastiger, en natuurlijk is dat precies de bedoeling. Zo ontloopt de wants detectie van zichtjagers, zoals vogels. Blindwantsen (Miridae) hebben wel samengestelde ogen, maar bij veel soorten ontbreken de ocelli, of puntogen, vandaar de naam. Ze vormen de grootste taxonomische groep onder alle wantsen: er zijn ruim tienduizend soorten, ongeveer evenveel als alle soorten vogels wereldwijd. Misschien wordt ‘wantsen’ voor je levenslijst de nieuwste rage?

De kleine wespenboktor lijkt niet alleen op een wesp met de geel-zwarte tekening, ook zijn wat zenuwachtige, schokkerige wandelgang doet aan een wesp denken. Een goede hint vormt de ‘afwezigheid’ van vleugels, die zitten verstopt onder de harde dekschilden. Steken kan hij niet. De volwassen kevers zijn op allerlei (loof)bomen en struiken, maar ook op bloemen te vinden, met name schermbloemigen. Ze hebben geen monddelen als een roltong of een zuigsnuit om effectief nectar mee op te nemen – kevers hebben kaken. Stuifmeel eten, dat lukt wel. Door van bloem naar bloem te vliegen, belandt een deel van het gemorste stuifmeel op de stampers van andere bloemen. Zo helpen de kevers de planten bij de bestuiving.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Rutger Barendse, Saxifraga; Kees Marijnissen, Saxifraga