Natuurjournaal 5 juni 2026

De Canadese gans doet het uitstekend bij ons. Dat is ook niet verwonderlijk. Het zijn grote en sterke  dieren, die zich niet zomaar laten wegjagen. Ze steken brutaal wegen over en veroorzaken zo opstoppingen, en je wil ze ook anderszins niet kwaad maken. Ze zijn lawaaiig, je hoort ze al van verre. Hun reproductie is enorm. Een Canadese gans krijgt een legsel per jaar, bestaande uit gemiddeld vier tot acht eieren. Normaliter groeien niet al die jongen op – en dat is maar goed ook. Zeearenden en vossen zijn verzot op een jonge gans. Maar toch bost de populatie in de loop van de jaren lekker aan: waren er in de jaren zeventig nog slechts enkele exemplaren, tegenwoordig zijn er twaalfduizend tot zestienduizend broedparen! En daar komen in de winter nog enkele tienduizenden overwinteraars bij. Ondanks al die 'brutaliteit' is het wel leuk om momenteel al die mooie families bij elkaar te zien. Er zijn trouwens grote en kleine Canadese ganzen, plus allerlei mengvormen, die herkenning lastig maken.

Ze worden alweer gezien: de paddenstoelen van de grote stinkzwam. Zo zie je maar weer, als de natuur vindt dat de omstandigheden rijp zijn, dan komt het vanzelf, daar kan onze agenda niet tegenop! Het aardige van de grote stinkzwam is dat je hem meestal eerst ruikt en dan pas ziet. Het is een grote zwam – ondanks dat is hij vaak nog best moeilijk te vinden. Als je tijdens een wandeling in een bos een soort lijkgeur ruikt, is een kleine zoektocht de moeite waard. De sporen van deze zwam worden vooral verspreid door vliegen. Deze worden aangetrokken door de geur (en dat is nu net de bedoeling) waarna zij via de maag en hun pootjes de sporen ervan verspreiden.

Tekst en beeld: Mike Hirschler, IVN Deventer