Natuurjournaal 16 juni 2026

Je dacht dat het niet onappetijtelijker kon dan een naaktslak? Wat dacht je van krioelende mijten óp een naaktslak? De naaktslakkenmijt, het bestaat. Ook veel naaktslakken hebben last van ongedierte. De witte spinachtigen rennen over het hele lijf, ongehinderd door het slakkenslijm. Ze glippen de ademopening in en uit om te snacken van het slakkenbloed – of beter gezegd hemolymfe – in de mantelholte. Als ze de behoefte hebben zich te verspreiden en vermeerderen met partners in andere 'hotels', wachten ze tot hun gastheer het aanlegt met een soortgenoot. Dan gaan ze van boord en checken in bij hun nieuwe onderkomen. Ze kunnen ook een nieuwe gastheer vinden door op de bodem over een slakkenslijmspoor te rennen. Bekijk eens een paar naaktslakken om deze 'spinnetjes' te ontdekken!

Als je weleens oude foto’s van jezelf terugziet, betrap je jezelf meteen op gedachtes als 'dat háár'. Iets dergelijks gaat vast ook op voor de berkenkielwants. Die gaat ook door nogal wat ontwikkelingsfases, in dit geval zogeheten instars, voordat hij volwassen is. De popperige eerste instar is wat er uit het eitje komt en na iedere vervelling verandert de larve of nimf van uiterlijk. Je zou ze wellicht zo voor een andere wantsensoort aanzien. Wantsen zijn insecten met een onvolledige gedaanteverwisseling: na iedere vervelling lijken de nimfen steeds een beetje meer op het volwassen insect of adult en er is geen popstadium. Vanaf eind juni zijn de meeste berkenkielwantsen wel volwassen. Zij hebben nu iets dat in al die nimfstadia ontbreekt: werkend seksgereedschap en een paar vleugels om een date te scoren.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Susan Rustidge, Waarneming.nl; Ab H. Baas, Saxifraga