Natuurjournaal 25 januari 2026

Babyroggen lijken op gevulde ravioli-vierkantjes, met een lachend gezichtje op de onderzijde. De mond in dat ‘gezicht’ is wel de mond, maar wat ogen lijken, zijn in werkelijkheid neusgaten. In ons Noordzeegebied is de stekelrog de meest algemeen voorkomende roggensoort. Als je roggeneieren op het strand vindt, is de kans dan ook groot dat het eikapsels van de stekelrog zijn. Het zijn donkere, rechthoekige pakketjes met vier ‘hoorns’. In vergelijking met veel andere vissoorten produceren roggen jaarlijks weinig nakomelingen. De eieren, die in de lente worden gelegd, liggen bovendien een maand of vijf onbeschermd op de zeebodem. Tel daar bij op dat roggen er jaren over doen om volwassen te worden om zelf aan de paring te kunnen deelnemen, en je weet waarom het kwetsbare dieren zijn.

Vossen zitten midden in de paartijd, of ranstijd. Nu is bijvoorbeeld hun nachtelijke, ijselijke roep te horen – vooral de vrouwtjes of moertjes doen dat, om de aandacht te trekken. Het geluid draagt extra ver in de koude lucht en bij weinig vegetatie. Mensen weten soms niet wat ze horen en bellen de politie: wordt hun buurvrouw misschien vermoord? Het klinkt net als een gillende vrouw. De vossenpaartijd duurt van december tot in februari. Een reeds gesettelde rekel houdt ‘zijn’ moertje als een havik in het vizier, om te voorkomen dat ze door andere wordt besnuffeld. Hij gaat dagenlang overal waar zij gaat en staat – om de zenuwen van te krijgen. Misschien is het daarom wel dat eeuwige trouw bij vossen soms slechts een paar jaar betekent?

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Sytske Dijksen, Saxifraga; Bart Vastenhouw, Saxifraga