Natuurjournaal 9 juni 2026

Nu de jonge molletjes van hun moeder het huis uit moeten, kunnen ze niet anders dan een eigen plek onder de zon zoeken. Dat is het startpunt voor een zwerftocht bovengronds, die niet zonder gevaar is. De onervaren diertjes worden door vijanden beslopen, door auto's overreden en bovendien overal weggejaagd door volwassen soortgenoten. Per hectare – ongeveer twee voetbalvelden – zitten in rijke bodems zo’n acht tot zestien mollen, die ieder hun eigen gangenstelsel fel verdedigen. In bodems met een lager voedselaanbod zitten minder mollen, maar die bezetten ieder een groter territorium. Geen van die opties is ideaal: vind daar, groen als gras, nog maar eens een plekje tussen.

Een ander organisme dat de kop opsteekt is klimopbremraap. Deze plant profiteert van klimop en is er volledig van afhankelijk. Bladeren heeft de plant niet, want er vindt geen fotosynthese plaats en er is dus geen bladgroen nodig. Wat je boven de grond ziet opkomen is de bloeiwijze. Die is bij parasitaire planten vaak niet om over naar huis te schrijven, het ziet er vers al een beetje verlept uit, met grijzige of bruine tinten. Die van klimopbremraap hebben wat meer kleur. Wortels heeft de plant wel, die zijn essentieel voor de verbinding met de gastheer. Er wordt een speciaal orgaan aan gevormd, het haustorium, dat binnendringt in het wortelstelsel. Zo worden alle benodigde voedingsstoffen en water aan klimop onttrokken.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Luc Hoogenstein, Wikimedia Commons; Ed Stikvoort, Saxifraga