Natuurjournaal 24 september 2026

Tonnetjesmycena’s schijnen zeldzaam te zijn, maar of dat ook werkelijk zo is? Ze hebben het nadeel heel klein te zijn, enkele millimeters, ze zijn bruin, in tegenstelling tot vele andere mycena’s, en ze leven wat verscholen op rottend hout, liefst in een wat vochtige, dichtbegroeide bosomgeving. Het is daarom nogal een kunstje om ze te ontdekken. Vaak zijn het er ook maar een of twee. Maar zoals altijd: als je eenmaal een zoekbeeld hebt gevormd, zal je er wel meer vinden. Hoe dan ook, dit ogenschijnlijke bruine klokje, of tonnetje zo je wilt, is meer dan de moeite waard. Draai het ook eens om en zie de mooie constructie van de plaatjes, wat echt uniek is in de wereld van de mycena’s. Wie vindt er eentje?

Als je niet sterk bent, moet je slim zijn. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor boomklevers. Want wat moet je doen als kleine vogel als je weet dat je de inhoud van een beukennootje wel erg lekker vindt, maar je komt er niet makkelijk bij? Bij gebrek aan de mogelijkheden om mes en vork te gebruiken, klem je dan zo’n nootje in de ruwe stam van een eik, robinia of populier. En dan hak je er met je snavel op los en kan je bij de inhoud komen. Dit dierspoor kan je het hele jaar wel vinden. Als je het een keer hebt gezien, zal je er vast meer vinden. Aan één boom zijn vaak meerdere van die ingeklemde nootjes te ontdekken. Succes!

Tekst en beeld: Mike Hirschler, IVN Deventer