Natuurjournaal 8 november 2026

Net als bij andere stinkzwammen begint de groei van de roze stinkzwam in een ‘duivelsei’ van ongeveer een centimeter groot. Dat ei scheurt open en het vruchtlichaam komt tevoorschijn. Er zit aanvankelijk een groenige, kleverige sporenmassa op de top. Zoals de naam al doet vermoeden valt er niet alleen wat te zien, maar ook te ruiken. Een aangename geur is het niet: ondanks de lieftallige kleur meurt de roze stinkzwam naar doodse dingen. Voor ons een stank, voor aasvliegen en -kevers de zoetste geur op aarde. Allerlei insecten komen op de penetrant ruikende paddenstoelen af en doen zich tegoed aan het ‘suikergoed’. De kleverige sporen reizen met hen mee naar nieuwe plekken – zowel aan hun poten als in hun uitwerpselen. Zo verspreidt de zwamsoort zich, zonder zelf een stap te zetten.

Het wit oorzwammetje is een lust voor het oog. De vruchtlichamen van deze zwamsoort groeien met meerdere bij elkaar aan dode twijgen op loofhout. Vooral aan de onderkant zien ze er sprookjesachtig uit, met hun schelpvorm en de wijd uit elkaar staande lamellen. Er zijn veertien Nederlandse soorten oorzwammetjes en het wit oorzwammetje is een van de drie soorten die het hele jaar door gevonden kunnen worden, mits het niet te streng vriest. De andere twee zijn het week oorzwammetje en het rondsporig oorzwammetje. November is wel piektijd voor waarnemingen van het wit oorzwammetje, dus als je wel oren hebt naar zo’n mooie paddenstoelenfoto: hup, naar buiten!

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Luuk Vermeer, Saxifraga