Natuurjournaal 8 januari 2026

Het is niet zo makkelijk om zoogdieren te zien, een enkele ree daargelaten, ergens achterin een weiland. Maar als je iets van sporen weet, dan wordt het een ander verhaal. Aan de sporen kan je zien dat ‘ze’ in de buurt zijn en dan kan het best spannend worden: zullen we ze zien, of toch niet? Je gaat je dan vaak toch wat anders gedragen, minder lawaai maken en wat langzamer lopen, want je wil toch echt wel graag eens dat of dat dier gaan zien. In de sneeuw zijn sporen nog duidelijker dan gewoonlijk. Dit hazenspoor is daar een van. En welke kant het dier opliep? Deze haas liep van rechts naar links. De voorpoten worden bijna achter elkaar geplaatst, en daar komen de achterpoten dan omheen, naar voren toe. Als je een keer een haas observeert, zie je wel hoe het loopt.

De gewone sneeuwbes is een struik waaraan je nu witte bessen zou kunnen vinden. Deze struik heeft in de zomer gebloeid, waarna de bessen verschenen. Deze bessen vallen aan de kale struiken goed op, hoewel de witte kleur nu wat in het niet valt bij de sneeuw. Blijf er maar wel van af, want ze zijn giftig. De gewone sneeuwbes is van origine afkomstig uit oostelijk Noord-Amerika. Vanaf de 19^e eeuw is de soort in Noordwest-Europa aangeplant in tuinen, parken en soms als haag. Van daaruit heeft de gewone sneeuwbes zich door zijn uitlopers gemakkelijk verspreid. Helaas is het een invasieve exoot gebleken, die inheemse soorten kan verdringen doordat het de hele bodem kan bedekken.

Tekst: Mike Hirschler, IVN Deventer; Marco Wind, Nature Today
Beeld: Mike Hirschler; J. Kastelijn, Waarneming.nl