Natuurjournaal 3 februari 2026

Strandlopers zijn voor velen nog niet zo makkelijk op naam te brengen. Gelukkig brengt de paarse strandloper een klein beetje orde in de hoogpotige chaos. Niet dat-ie nou pimpelpaars is, maar het in de winter paarsbruine verenkleed is nu toch wel als zodanig te herkennen. Combineer dat met de gele poten en een gele snavelbasis en je kan je ogen geloven: je hebt een paarse strandloper in de kijker. Ook de plek van de waarneming zegt veel. Deze vogels houden zich niet op wad of slik op, maar op pieren, dammen en dijken aan zee. Ze zijn vrij tam, zo zijn ze prachtig te observeren tijdens het voedsel zoeken. Precies daar waar het schuimende zeewater op de kant spat, zoeken ze slakken, wormpjes en meer van dat glibberspul.

De purperreiger is kleiner, slanker en een stuk zeldzamer dan de blauwe reiger. In het veld valt het slanke silhouet op, in vlucht de ver uitstekende poten met lange tenen en de iets hoekiger gehouden keel. Momenteel zitten purperreigers nog in gebieden ten zuiden van de Sahara op het Afrikaanse continent. Hier zoeken ze soortgenoten op die niet trekken. Uit zenderonderzoek blijkt dat purperreigers weinig eensgezind zijn als het om de trekroute gaat, er zijn grote individuele verschillen. Vanaf maart komen ze weer deze kant op. Ze zoeken hier dan moerassen met veel riet en struikgewas op om te gaan broeden

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Peter Meininger, Saxifraga; Luc Hoogenstein, Saxifraga