Natuurjournaal 7 juli 2026

De groene schildwants heeft altijd een luchtje om zich heen, waarmee hij andere dieren op afstand houdt. In de lente en de zomer zijn de wantsen heldergroen gekleurd, zodat ze niet opvallen in het frisse groen van planten. Alleen de vliezige uiteinden van de vleugels zijn bruin. In de herfst verkleuren ze helemaal naar donkerbruin, ook weer zodat ze dan niet opvallen tussen het verkleurende blad en zo maandenlang ongezien kunnen overwinteren. In het voorjaar kleuren ze dan terug naar groen! De onvolwassen wantsen, nimfen, zijn te herkennen aan de afwezigheid van vleugels, of ze hebben enkel vleugelstompjes. Een opvallend patroon van zwarte vlekken siert hun achterlijf.

Vooral op de zandgronden, maar ook wel in stedelijk gebied, kun je vanaf half mei wantsendoders tegenkomen, die tot de graafwespen behoren (familie Astatidae). Er zijn een handvol soorten in Nederland, waaronder de grote wantsendoder, die onder andere jaagt op de nimfen of onvolwassen exemplaren van de groene schildwants. Grote wantsendodervrouwtjes maken handig gebruik van het feit dat de jonge wantsjes langere tijd dicht bij elkaar in familiegroepjes op bladeren zitten. Ze plukken ze er een voor een af en vervoeren ze naar hun eigen nestje in het zand om hun larven te voeren. In elke nestcel deponeert ze een met een steek verlamde wants bij een van haar eitjes en maakt de cel dicht. De wants wacht een gruwelijk lot: de wespenlarve die uit het ei komt, zal ‘m levend verslinden. Eén wespenvrouwtje kan zo wel meer dan tien wantsenkinderen kidnappen.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Tom Heijnen, Saxifraga; Pieter van Breugel, Saxifraga