Natuurjournaal 2 oktober 2026

Begin oktober gaan adders hun overwinteringsplekken opzoeken, zoals oude konijnenholen of holten tussen boomwortels. Hun actieve periode zit er onderhand op, want het kwik daalt. Die overwinteringsplekken gebruiken ze vaak jaren achter elkaar en rond deze plekken is het niet ongewoon om meerdere adders bij elkaar aan te treffen. En niet alleen adders! Ze delen de holen met gladde slangen en hagedissen. Er is plek zat. In noordelijke landen, zoals de Scandinavische landen, zijn deze overwinteringsplekken, zogeheten hibernacula, aangetroffen met honderden dieren bij elkaar. Een koelbloedig pyjamafeestje.

Adderzeenaalden zijn slechte zwemmers. Het is ze vergeven, want ze hebben geen borst- of staartvinnen, dus het is een ongelijke wedstrijd met andere vissen. Bij deze bijzondere vissen zijn het de mannetjes die de broedzorg voor hun rekening nemen, de vrouwtjes plakken hun eitjes simpelweg op de buik van de mannetjes. Klinkt het ergens bekend? Ja, zeenaalden zijn verwant aan zeepaardjes. Adderzeenaalden zijn steeds talrijker geworden in ons land, waarschijnlijk omdat ze profiteren van de aanwezigheid van meer bruinwieren in de Noordzee. Hiertussen jagen ze op vislarven en kreeftachtige diertjes en schuilen ze. Ondanks de toename in waarnemingen zijn ze hier nog altijd zeldzaam.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Hans Dekker, Saxifraga; Sytske Dijksen, Saxifraga