Natuurjournaal 25 juli 2026

Eind 2025 werd de aanwezigheid van de Amerikaanse stierkikker – vroeger ook wel brulkikker genoemd – opnieuw aangetoond in Nederland (Zuidoost-Brabant) met behulp van zogeheten environmental DNA (eDNA). Zoals de naam al zegt, hoort die Amerikaanse brullerd hier van oorsprong niet, het is een exoot. Inheemse amfibieën lopen door zijn aanwezigheid risico: de exoot zorgt onder andere voor voedselconcurrentie, vreet al zijn buren op die nog enigszins in zijn bek passen, én hij kan mogelijk exotische ziektes verspreiden waar hij zelf tegen kan, maar onze amfibieën niet, omdat ze er nooit eerder mee in aanraking zijn geweest. Het is dus niet zomaar een exoot, het is een invasieve exoot, die ervoor kan zorgen dat de kwaliteit van onze poelen en andere wateren flink achteruitgaat. Een gevalletje ‘kunnen we missen als kiespijn’ – kikkerlandje of niet.

Gelukkig hebben we ook genoeg inheemse krachtpatsers, wat te denken van het vliegend hert? De mannetjes van deze keversoort tikken zo de 9 centimeter aan en hebben indrukwekkende, geweivormige kaken, vandaar hun creatieve naam. Want vliegen kunnen ze zeker, net als andere kevers. Er zijn in Nederland vier gebieden waar deze beschermde soort voorkomt. Momenteel zitten we nog in ‘het seizoen’ van het vliegend hert, maar hun activiteit is als het goed is alweer wat aan het afnemen. De mannetjes strijden in (zwakke) eiken met elkaar om de gunsten van vrouwtjes om mee te paren. De vrouwtjes komen af op de bloedende wondjes in de eiken om het sap te drinken en de mannetjes hebben daar op gewacht. Ze vormen dan een ware arena om het vrouwelijk schoon heen en knokken elkaar uit de boom, tot een winnaar overblijft. 'Buy me a drink first' gaat ook op voor het vliegend hert.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Andrew C (leadfoto: Amerikaanse stierkikker in Magee Marsh Wildlife Area, Oak Harbor, Ohio, VS); John Smit