Natuurjournaal 7 oktober 2026

Als echte zomerbloeier komt de bloeitijd van wilde cichorei (Cichorium intybus) nu echt ten einde. Tot het geslacht Cichorium behoren ook andijvie en witlof. Wilde cichorei heeft opvallende lichtblauwe tot blauwe bloemen. De kleurstof in de kroonbladeren is goed oplosbaar in water, dus na regen kan de blauwe kleur wat verbleekt zijn. Wilde cichorei zit in de composietenfamilie (Asteraceae), dus de bloemen zijn eigenlijk bloemhoofdjes met allemaal verschillende, kleine, blauwe bloemen erin. Als je goed kijkt, kun je zien dat elk ‘bloemblaadje’ een eigen setje van meeldraden en een stamper heeft. Door het voorkomen in wegbermen wordt wilde cichorei in de volksmond ook wel wegenwachter genoemd. De laatste planten zijn nu nog in bloei aan te treffen.

Een andere plant die sinds de zomer in bloei staat, maar nog wel even te gaan heeft, is vlasbekje (Linaria vulgaris), ook wel vlasleeuwenbek genoemd. Deze soort uit de weegbreefamilie (Plantaginaceae) heeft geel-oranje bloemen met onderaan een uitsteeksel dat terug langs de bloemsteel loopt. Dit wordt de spoor genoemd, hierin bevindt zich nectar. Grotere insecten met een lange tong, zoals bepaalde langtongige hommels, worden naar de nectar geleid door middel van zogenoemde oranje honingmerken op het onderste kroonblad. Zij zijn in staat om de bloem wat te openen, waardoor ze de nectar in de spoor kunnen bereiken. Terwijl ze zich in en uit de bloem wurmen, nemen ze stuifmeel mee. Op dezelfde manier laten ze dat achter bij een volgende bloem, wat zorgt voor de voortplanting. Insecten met een korte tong komen niet bij de nectar, dus soms boren zij een gaatje in de spoor waarmee ze direct bij de nectar komen. Dit is natuurlijk niet hoe de plant dat ‘wil’, want er wordt dan geen stuifmeel verzameld en verspreid.

Tekst: Marco Wind, Nature Today
Beeld: Marco Wind; Eva Riemeijer