Natuurjournaal 27 april 2026

Ze werden deze maand massaal gezien in de leembossen van Het Groene Woud: geraamtes. Geen nood, je kan er nog steeds gerust naartoe – het gaat hier om een soort roeipootkreeftje dat in Nederland zeldzaam is. Het oranje-blauw zwemmend geraamte wordt sinds de vroege jaren 1990 vaker gezien, maar in deze aantallen? Dat was een mooie verrassing. Het leven van roeipootkreeftjes, zoals geraamtes, kan je nog het beste beschrijven als hollen of stilstaan: hun eitjes kunnen maar liefst een aantal jaren droogte of vorst overleven. Ze komen uit zodra er water (in vloeibare vorm) is – en dan gaat alles rap, van zogeheten naupliuslarven tot volwassen diertjes met paardrang. Dat is ook geen wonder als je in zeer tijdelijke, ondiepe watertjes leeft: die drogen in de zomer op! Het voordeel is dat er in dit soort poelen en plasjes geen vissen leven, die hun eitjes zouden kunnen opeten.

Wat is er leuker dan een fuut? Een fuut met jongen. Nu zijn de jongen nog niet zo oud dat ze de hele dag door lopen te bedelen, hun gezeur luid over het water klinkt en je de druk heen en weer zwemmende oudervogels haast zíet denken: wanneer mieteren ze een keer op naar een volgende sloot? Nee, nu zijn ze nog schattig. De een zwemt in het kielzog van zijn moeder, de ander heeft pauze op haar rug. Het gestreepte kopje, met daarop een paar rode markeringen, steekt prachtig af tegen haar lichte, effen hals. Dan komt pa, zijn kopveren nog nadruppend van zijn laatste duik, een spartelend visje brengen. Wie krijgt het? Het jong op zijn levende roeiboot is deze keer de gelukkige. Hij snapt pa's gebaar eerst niet, maar pakt het hapje dan aan en eet met smaak. Je kan er uren naar kijken. 

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Ingrid Margry-Moonen; Martin Mollet, Saxifraga