De wc-motmug blijkt een andere rol te hebben dan gedacht
Naturalis Biodiversity CenterIn 2023 is de wc-motmug gekozen tot Insect van het Jaar. Zoals de naam al doet vermoeden, leven ze graag in onze watersystemen en zijn ze vaak te zien in onze badkamers. Deze insecten ontwikkelen en voeden zich in stilstaand water. Lange tijd ging er een hardnekkig gerucht rond over de motmug: dit kleine beestje zou de nare geuren uit onze afvoerbuizen laten verdwijnen. Maar is dat ook waar? Biologiestudenten Luuk Torn en Niels van Hof van de Universiteit Leiden kwamen tot een verrassende ontdekking.
Fabeltje ontkracht: ruimt hij vieze geurtjes op?
“We hebben wc-motmuggen gekweekt en de larfjes toegevoegd aan bakjes met twee soorten rottend organisch materiaal”, legt Torn uit. Ze kwamen tot de conclusie dat de larven van de wc-motmug de chemische samenstelling van de geur veranderen. Het is dus niet zo dat de geur minder werd en soms werd het zelfs erger. “Ik had eigenlijk verwacht dat de vieze geur minder zou worden doordat de larfjes bacteriën eten die de geur veroorzaken”, vertelt Torn. “Maar waarschijnlijk is het complexer dan dat.”
De held van de verstopping
Hoewel ze de geur niet verbeteren, lijken deze muggen een ander positief effect te hebben. “Het was interessant om te zien hoe het rottend organisch materiaal zichtbaar was veranderd door de wc-motmuggen”, legt Torn uit. De larven eten de opgehoopte smurrie. Ze zouden dus de afbraak van organisch materiaal in de afvoerbuizen kunnen versnellen en zo helpen om verstoppingen te voorkomen. Door de snellere afbraak zou de nare geur ook minder lang kunnen duren.
Een fascinerende wc-rol
Dankzij Torn en Van Hof staat de wc-motmug nu in een ander daglicht. Hun onderzoek laat zien dat zelfs de meest onopvallende beestjes in ons huis een fascinerende rol spelen in de natuur, en in ons sanitair.
Meer informatie
Tekst: Marit Moerman, Amélie Fortuin, Luuk Torn, Niels van Hof, Aglaia Bouma en Jan Wieringa, Naturalis Biodiversity Center
Beeld: Peter Koomen (leadfoto: wc-motmug); Naturalis Biodiversity Center; Gert Elbertsen