Natuurjournaal 2 januari 2026

De melancholische roep en het geluid van honderden opvliegende wulpen is een prachtig gezicht in de wintermaanden. Vele verzamelen zich nu op zandige vlaktes om te foerageren en ’s nachts te rusten. Eén nerveus exemplaar en hup, de hele groep vliegt als één organisme weer op, maakt een paar wervelingen en strijkt neer, alert op een volgende verstoring. Wulpen zijn gemakkelijk te herkennen omdat ze in ons land de enige zijn met een naar beneden gebogen snavel: ‘de wulp wijst naar zijn gulp’. Natuurlijk, er is ook de regenwulp, maar da’s ook een wulp. Die gebogen snavel blijkt perfect gereedschap om prooien, waaronder wormen, loodrecht naar boven te trekken zonder dat ze afbreken. Dat betekent per hijsactie een grotere hap en dus efficiënter jagen. Pluspunt is dat wulpen hun lange snavel ver vooruit in de grond kunnen steken, zodat ze het aanwezige bodemleven niet meteen met hun voetstappen alarmeren.

Grote groepen wilde eenden verzamelen zich in sloten en plassen, de paarvorming is al enige tijd volop aan de gang. Maar soms zie je tussen alle wilde een vreemde eend in de bijt. Wat dacht je bijvoorbeeld van een mandarijneend? Van oorsprong komen mandarijneenden voor in Oost-Azië, maar om begrijpelijke redenen zijn ze als siereend op veel andere plekken te zien. Verwilderde exemplaren nestelen ook in Nederland – er zijn een paar honderd broedparen. Bij eenden en veel andere vogels zijn het doorgaans de mannetjes die alle lof voor hun uiterlijk krijgen – toegegeven, mandarijneendmannetjes zijn spectaculair – maar de fijne tekening van mandarijneendvrouwtjes mag zeker niet onopgemerkt blijven. Hun schoonheid is, naast de clowneske uitdossing van de mannetjes, subtiel.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Mark Zekhuis, Saxifraga; Pieter Helsper, Waarneming.nl