Natuurjournaal 22 september 2026

Een vliegende kerkuil is net een geestverschijning, prachtig. Geeft-ie ook nog een ijselijke gil, dan is het echt niet moeilijk om er een spookgedaante in te zien. Kerkuilen kunnen nog tot ver in het najaar een nest grootbrengen. Een en ander hangt af van hoe het dat jaar met de populatie veldmuizen gesteld is – die fluctueert van jaar tot jaar. De populatie van hun natuurlijke vijanden golft netjes mee. Omdat kerkuilen, als enige van de zes soorten uilen in ons land, enkel muizen eten, maakt dat ze ook kwetsbaar. Een karig muizenjaar betekent ook slecht nieuws voor de kerkuilen.

Weet je dat van vroeger nog, dat je langer wilde opblijven? Jonge zandhagedissen rennen momenteel nog rond, maar hun ouders zeggen er niets van: zij liggen al te sluimeren in hun winterverblijfplaatsen. Of nou ja, het zijn met name de mannetjes. Veel volwassen vrouwtjes blijven nog iets langer op, omdat zij meer reserve aan te vullen hebben na het leggen van eieren. De juveniele dieren blijven dan nog over en zij kunnen nog tot in november actief zijn. Zandhagedissen zijn in Nederland gebonden aan heide- en duingebieden. Ze profiteren er van de open, zandige plekken tussen de lage begroeiing. Het is er net iets warmer dan eromheen, ze kunnen er hun holletjes graven en beschutting is vlakbij. Een perfect microklimaat voor een reptiel.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Hans Dekker, Saxifraga; Jelger Herder