Natuurjournaal 14 november 2026

Sinds de jaren tachtig komen er, naast de gewone zeehond, ook grijze zeehonden voor in ons land. Ze zijn toentertijd vanuit Engeland hiernaartoe gezwommen. Voor de Engelse kust komen meer grijze zeehonden dan gewone zeehonden voor – bij ons is de verhouding net andersom. Waar gewone zeehonden in de zomer hun pups werpen, krijgen grijze zeehonden winterkindjes. Dit zijn die wollige, witte zeehondenpups die vroeger precies om dat zachte, warme bont werden doodgeknuppeld. Het witte pluche wordt ook wel 'lanugo' genoemd. Na een paar weken gezoogd te zijn met zeer vette melk ruien de pups naar een waterdichte vacht. Het duurt dan niet lang meer tot hun moeder hen verlaat en ze uiteindelijk zelf de zee induiken. Als ze maar hongerig genoeg zijn komt dat vanzelf goed!

Let er maar eens op: veel vogels hebben slaaptrek. Na een dag foerageren in hun favoriete voedselgebied trekken ze in groepen naar hun slaapgebieden, die elders liggen. In de schemering kan je vogels van dezelfde soort dan zien vliegen, allemaal dezelfde kant op. Zo'n slaaptrek kan wel een uur of langer doorgaan. Je ziet dit bijvoorbeeld bij meeuwen, waaronder kokmeeuwen, maar ook bij allerlei soorten eenden, aalscholvers, halsbandparkieten, spreeuwen, eksters en ganzen. Slapen in groepen is veilig, er is altijd wel iemand wakker om de rest te waarschuwen voor gevaar. Denk maar aan ganzen, die op het land slapen, waar ze in hun eentje aardig kwetsbaar zouden zijn. Afhankelijk van de vogelsoort worden verschillende slaapplekken uitgekozen. Sommige verzamelen in ondiepe plasdrasgebieden, omdat roofvissen daar niet bij ze kunnen komen. Andere kiezen juist een boom of open water uit, zodat ze veilig zijn voor landroofdieren als vossen en ratten. Kokmeeuwen verzamelen zich bijvoorbeeld in grote groepen op de randmeren – buikjes vol, snaveltjes toe.

Tekst: Karen Bosma, Nature Today
Beeld: Wageningen Marine Research; Theo Verstrael, Saxifraga